این روزها بدجوری درگیر دیدن سریال true blood شدم هر چند به نظرم ضرب آهنگ متناسبی نداره ولی توی

دوره ای از دگردیسی پریشان حالی و بی حالی و حتی بی مجالی من ؛ نقطه عطفی باشه برای گذروندن …. و نموندن توی این منجلاب نا امیدی … دوست دارم بگذارم و بگذرم ….

ولی چیزی که در واقع انگیزه شد برای نوشتن اینه که تیتراژ ابتدایی این سریال رو خیلی پسندیدم … هر چند چیزی در مایه های اره برقی تگزاسه …(البته از دید من) ولی با حالتی طعنه وار موسیقی کلاسیک دهه هفتاد رو با تمی جدید و با تصاویری از مرگ و فحشـ*ـا قاطی کرده و به گونه هارمونی خاص رسیده که به نظر من رگه هایی از متافیزیک هم توش هست …. پیچش ندم … در هر صورت ازش خوشم میاد و قبل از هر بار دیدن یک قسمت جدیدش دو بار تیتراژ رو میبینم ……

پی نوشت ۱ : …. یه مطلب دیگه آماده کرده بودم ولی زمانی که برای عکس گرفتن از اون مورد رفتم با برخورد بد یک نفر که البته در مورد همون داستانه برخورد کردم … شاید بعدا فرصت بشه ..شاید

پی نوشت ۲ : ازون دوستانی که تند تند می اومدن و میخواستن بنویسم ممنونم … مطمئنا تنها دلیلشون زنده موندن اینجا بوده ….

و در آخر ممنون یادهای خوب شما /….. مهران و فقط همین

سلام … به قول ۹۰ گردان دلخواه من مغالطه نشه … این روزها مثل این میمونه که یک وزنه سنگین چند تنی رو روی دوشم گذاشته باشم و به جرمی ندانسته فاصله خودم تا من رو حمل کنم …. یا شاید چیزی شبیه افسانه سیزیوف محکوم به قل دادن یک تکه سنگ بزرگ …

احساس سنگینی بی بارونی توی بغض آسمون و یا آفتاب تیز بی بخاری که حتی توان گرم کردن پوست صورتم رو نداره

… و به قولی : آخر یه شــــب این گریه هــــــا سوی چشامو میبره … عطرت داره از پیرهنـــی که جا گذاشتی
می پره ……… باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی ….راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی …. پیدات کنم حتی اگه پروازم رو پرپر کنی … محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی ….

چیزی شاید شبیه یک خلا توی وجودم رو فرا گرفته که نمیدونم چطور و با چی میتونم پرش کنم ولی این رو مطمئنم که اون حتما یک چیز زمینی نیست … راستش به این نتیجه رسیدم که این دلبستگی های زمینی که برای خودمون درست کردیم و پشتش قایم میشم به پشیزی نمی ارزه …

اصل موضوع

دیروز عصر تقریبا طرفای پنج و یا شاید کمی دیرتر بود که داشتم غرق در فکر از یکی از میدون های وسط شهر میگذشتم … البته قبلا میدون داشت ولی الان نمیدونم طی چه محاسبه این همه میدون رو برداشتن و آسفالتوندن ////….. موتورم دو سه روزی بود که این چرخ عقبش لنگ میزد حوصله هم نداشتم ببینم چه دردشه … ظهرش نیگاش کردم و متوجه شدم اصلا بوش نداره و خدا رحم کرده قفل نشده و بزنه پدر استخونای پام رو در بیاره … نیست عادت دارم با سرعت خیلی بالا موتور سواری کنم کافی بود یکباره قفل کنه و منو بفرسته سینه قبرستون … اصولا نمیدونم چرا وقتی پشت موتور میشینم بدجوری حال میکنم تا آخرین جای توان موتور بگازونم حامد میدونه …. از سرعت زیاد خوشم میاد و این روی موتور خیلی بیشتر به چشم میاد تا ماشین … آخه موتور تموم باد و فشار سرعت رو حس میکنی و یه حالی داره که نگو … حالا بگذریم …. توی این شهر ما بیشتر تعمیرکارای موتور و قطعه فروش ها توی خیابون کوروش هستن و اون میدون هم که قبلتر گفتم همون میدون کوروش هست که البته محل زیاد جالبی هم نیست … حالا بماند ….

داشتم غرق در فکر با سرعت خیلی کم (برای خرابی موتور) میروندم که درست بیخ گوشم شاید کمتر از یک و نیم متر یا دو متر صدای بلندی به گوش رسید … بنــــــــــــگ …………. مثل کسی که توی خواب باشه و یهویی چرتش بپره روی زین موتور بالا پریدم … تا اومدم به خودم بیام چند تا شلیک دیگه هم شد و صدای چیـــــــــــــــــــغ یک زن هم پیچید لای صدا ……… صدای کلت بود … ماشینی که از داخلش شلیک شد به سرعت با صدای جیغ همون زنه پیچید جلوم و از مسیر خروجی سمت چپ به سرعت دور شد …… همه این چیزا توی یک لحظه اتفاق افتاد … زدم کنار و مات و مبهوت دستم رو کشیدم روی بدنم … باور کنین احساس می کردم بهم تیر خورده … خوب که توجه کردم با یه صحنه جالب مواجه شدم /….////// ……. یک زن که تا کمر از شیشه ماشین خودش رو کشونده بود بیرون با یه آرایش بسیار غلیظ یک اسلحه گرفته بود دستش رو در حالی که با صدای بلند جیغ میزد و می خندید رو به آسمون تیر هوایی در میکرد … بیشتر که توجه کردم متوجه شدم اونها جزو ماشین هایی هستند که پشت سر ماشین عروس در حال بوق زدن و شادی کردن هستن …

و من مات و مبهوت محو تماشای ای نصحنه شدم یعنی شادی به سبک جیغ بنفش و کیو کیو بنگ بنگ

مهران

اول سلام …….

چند وقتی هست که موضوعات زیادی پیش میاد که میشه نوشت … موضوعاتی که هر کدومشون استعداد این رو دارن که به بهونه شون بشه سایت رو یک هفته بی آپدیت گذاشت و کسی هم نیاد گله بکنه که چرا نیستی …. البته گلایه چرا نبودن از محبت دوستانه و کلی برام ارزش داره … ولی موضوع اصلی این نیست …. این کلنجاری که چند مدت گذشته اومده توی کله ام به جای اینکه روز به روز کمتر بشه داره به حدی میرسه که تحملش برام سخت تر شده … هر روز هم یکی بهش اضافه میشه … چیزهایی هم هست که ناخواسته و خودبخود آدم رو میسوزونه که البته جای گفتنش اینجا نیست … حامد از چند و چون کار خبر داره ….

میخوام شروع کنم به نوشتن … حالا هر چی که بشه … دیگه دوست ندارم مثل گذشته ها وایسم که اتفاق مهم و ارزشمنی بیافته که من درباره ش بنویسم … شاید هر چی که اومد جلوی دستم نوشتم و شاید هم این حس فقط برای الآنه و دو ساعت دیگه پشیمون بشم ….

چند وقتی هست که چیزی رو میخواستم بنویسم که البته زیاد هم مهم نیست ولی خب بد نیست بدونین …. اگه توجه کرده باشید توی سایت هایی که از سیستم مدیریت محتوای word pres برای بیس تمپلیت استفاده میکنند مثل همین سایت و یا سایت حامد (آسمان نقره ای) … در قسمت نظرات البته به سلیقه مدیر سایت برای هر کاربر و یا مهمانی که نظری رو ثبت میکنه یک آواتور به صورت پیش فرض ثبت میشه … اگه توجه کرده باشید بعضی از کسانی که نظر میدن دارای آواتور مخصوص به خودشون هستن … خود من هم در ابتدا فکر میکردم که باید در همون سایت ثبت نام بشه و از طریق تنظیمات کاربری یک آواتور برای نمایش توی اون سایت برای هر عضو نصب بشه … درست شبیه تجربه ای که من در سیستم مدیریت محتوای e107 داشتم که البته تنوع و امکانات خوبی داشت ولی متاسفانه دچار نقص های زیادی هم بود …

شما می تونید برای اینکه یک آواتور جهانی برای خودتون داشته باشید که در هر سایتی بدون ثبت نام(البته سایت های وردپرسی و امثالهم ) میتونید به سایت www.gravatar.com مراجعه کرده با ثبت نام کردن و وارد کردن ایمیل اصلی خودتون توی سایت یک آواتور طبق سلیقه شخصی خودتون ثبت کنید … ضمنا میتونید با ثبت کردن ایمیل های دیگه آواتور های دیگه داشته باشید که به میل خودتون در مواقع متفاوت بتونید ازشون استفاده کنید … بعد از ثبت نام آسون سایت و دریافت آواتور مخصوص باید در زمانی که برای اینچنین سایتهایی کامنت میذارین در قسمت ایمیل اون ایمیل مربوط به آواتور خودتون رو وارد کنید تا بعد از ثبت نظر در قسمت نظرات در کنار اسم شما چهره مورد نظر هم نمایش داده بشه …

در سایت من هم میتونید در منوی سمت راست در گزینه آخرین ۵ نظر آواتور های دوستانی که دارای آواتور هستند رو مشاهده کنید ………

این چند وقته چند تا کلیپ و عکس از اتفاقاتی که دیدم گرفتم که در پست های بعدی سعی میکنم ازشون اسفاده کنم … فعلا حرف بیشتری نیست …

با تشکر

مهران

برای تمام دلتنگی ها و تنهایی هایی که که دارم درش غوطه میخورم …چند لحظه …فقط چند لحظه ی کوتاه بر خواستم از جای و برای تمام چیزی هایی که می بایست گریستم آرام …

این روزها احساس میکنم در یک عالم عاری از بو … شاید به رقیقی اکسیژنی که که از ماسک متصل به کپسول میزد بیرون … این روزها احساس میکنم که نسیمی سرد میپیچید توی گوشم جوری که صدا به صدا نمی رسد … من از خود رها …. در میان تمام دلتنگی هایم با حالتی خلاء گونه غوطه میخورم در خود ……

این روزها با آنکه هزار حرف برای گفتن دارم ….. ولی ….. دستم به قلم نمیرود ….

مهران

عید فطر آمد و سهم ما از تمام صدا ها و شاید خنده هایی که میباید از پس یک دل آرام بر می خواست ، تنها به گریه ای بسنده شد .. تنها به بارانی تیره …. تنها به آسمانی گریان تر از تمام روزهای تابستان

یکی از نزدیکان آرام عروج کرده بود … سهم من از عید تنها حسی شده است خاکستری رنگ … باران خورده و نمناک که برای ترکیدن بغض به تلنگری نیازمند است…

اگر نبودم مرا ببخشید … دلیل همین است

قول میدم به زودی با حال و هوای دیگه برگردم …

فعلا

مهران

از پیچ کوچه که رد شدم ، درست زیر سایه ی کمرنگ یاس های کبود خشکیده ای که رو دیوار کاهگلی لم داده بودند خودم را کشاندم نزدیک در چوبی … همزمان که کلید را از قفل می کشیدم بیرون ، نگاهم بی اختیار دوخته شد به نوشته ای که با رنگ قرمز تیره درست روبروی در ، روی دیوار سیمانی جا خوش کرده بود … نوشته بود : برای همیشه … برای اینکه یادمان باشد … از طرف من و او … و بعد کمی پائینتر ریز تر نوشته شده بود … مهران و …

کلی توی دلم قنج میرود وقتی که دوست دارم در فکرم از کوچه باغ قدیمی رد شوم … دستی بکشم به دیوار کاهگلی … بوی یاس را با تمام وجودم نفس بکشم … عاشق شوم … شبی در گوشه ای به یاد عشقی کز کنم … چند قطره اشک … ولی دلم خوش باشد که او را ….

این روزها تمام لحظات زندگی ام گویا در خوابی ملیح با هاله ای سراب گونه در نسیمی آرام میگذرد…

این روزها مطمئن شده ام که دنیایی که در ذهن خودم است بار ها و بار ها بزرگتر از دنیایی است که تجربه کرده ام …

————

رسم شده که دوستان در پایان یک پی نوشت هم مینویسند ….

نه به رسم تکرار …. برای اینکه موضوعی برای تداعی دارم …

پس … پی نوشت : … تصویری دیدم از چیزی که گویا مدتها بود می شناختمش و انگار نه …

شبیه بودن بود … شبیه آنچه باید باشد … ساده … و خوب … گویا به دنیای دیگری سر زدم …

تشکر می کنم از دوستانی که به یادم بودند

همین …. شاید

مهران

آدمها از متن ها برداشت های عجیبی میکنن و البته بیشتر برداشتها بنا بر سلیقه ، طرز تفکر و موقعیت خاص زندگی خودشونه … تا حالا چند بار پیش اومده وقتی یک موسیقی رو گوش میدین گشته باشین سراغ اینکه خواننده قطعه قسمتهایی از شعرش شبیه زندگی شما و یا اطرافیانتون باشه ؟؟؟!! یا چند بار پیش اومده وقتی شعر حافظ رو بعنوان فال میخونین شباهتهایی با زندگی واقعی خودتون توی اون پیدا کنین ؟؟؟؟…. چیزی که واضحه آثاری از جمله دیوان حافظ در مورد مشکلات عمومی مردم هستن و ناخواسته میشه شباهتهای مختصری از اون رو توی زندگی خودتون پیدا کنین و شاعر رو با عنوان لسان الغیب عنوان کنین … ولی واقعیت اون چیزیه که در وجود خود ماست و میلی که ما داریم به پیدا کردن وجه تشابه ها با زندگی شخصیمون … وگر نه اگه حافظ زبان غیب داشت پس حتما باید از زمره معصومین و امامان و انبیا باشه و این درحالیه که اونها این رو رد میکنن …

مثلا در مورد متن قبلی با عنوان دروغ های کوچک وبزرگ … یکی از دوستان بدون اینکه متن رو تا آخر بخونه ، برداشتی از عنوان نوشته کرده و به زندگی دچار مشکل شده کنونیش شباهت داده … و البته این درحالیه که اصلا این متن چیزی درباره اون نداشته و البته من هم لزومی برای این کار نداشتم و ندارم … از اون دوست عزیز به جز یک نام مستعار و یک آی پی چیز دیگه ای نیست که البته احترام ایشون و هر کس دیگه ای برای من واجبه چون احترام گذاشتن به دیگران ، قبل از اینکه احترام به اونها باشه نشانه شخصیت ارزشمند خود آدمه … ضمنا مغذرت میخوام از اینکه بگم این آی پی حتما متعلق به ایشون نبوده و مربوط به بهترین وصمیمی ترین دوست منه که بوی خاک و بلوط با دوستی و همت اون و سایر دوستهای عزیزمه که هنوز پابرجاست ….

بعضی از دوستان هم همون دو خط آخر رو میخونن که به قولی نتیجه کار توشه که البته توی متن قبلی نوشته بودم موضوعاتی هست که هنوز تموم نشده … فکر کنم این دوست عزیز اگه آخر متن رو هم خونده باشه موضوع نا تمام رو موارد مربوط یه خودش میدونه …

یک نکته دیگه که به نظرم اومد اینه که از کم بودن تعداد کامنتم ناراحت نیستم … این روزها نسبت وبگردی های شما رابطه مستقیمی با تعداد کامنت شما داره و البته موندگاری این ماجرا هم لزوما زیاد نیست در حال حاظر چون از سرعت بسیار کمی برای اتصال بهره میبرم توانایی گشت و گذار بیشتر از این رو هم دارم … دوستای عزیزی که با وبلاگ سابق من آشنا بودن که الان بیشتر از شیش سال از شروع به کارش میگذره دیده بودن که من پستهای بالای ۳۰۰ کامنت هم زیاد داشتم که حتی نمیتونستم صفحه مربوط به اونا رو بازکنم … آخه اونموقع پرشین بلاگ توی صفحه کامنت صفحه بندی نداشت و همه یکجا باز میشد … البته پست بالای هزار و دو هزار کامنت هم داشتیم (منو حامد) که یه ماجرای خاص داشت که گفتنی نیست …

پس وقتی که همین چهارتا کامنت که البته برای من ارزش بیشتری از اون صد تا کامنت داره رو توی وبلاگم میبینم خوشحال میشم همش چاق سلامتی و احیانا چیزی شبیه این گلایه های کودکانه دوستانی که براشون سوءتفاهم پیش اومده نباشه … متن رو بخونین … یک خط در میان هم باشه بد نیست … در مورد خود متن نظر بدین … دوست هم داشتین میتونین چاق سلامتی هم بکنین … روزگار سختی برام شده .. در عینی که میون جمع هستم خیلی احساس تنهایی میکنم … یک سالی هست نتونستم داستان آخرم رو تموم کنم … شاید باید یک رویه دیگه رو در پیش بگیرم …..

امروز مهمون داشتیم …خواهرم که دوماه پیش برگشته شهر خودمون با شوهرش دارن میرن کربلا … حالا اینکه چرا اینا رو فقط ماه رمضون میبرن بماند   (*)   … چند کیلو موز گرفتم … بین راه طبق رسم همیشگی یه پاتکی زدم به موزا که ببینیم مشکلی چیزی نداشتی باشه که خودم رو پیشمرگ مهمونا بکنم  (d)  … باور نکردنی بود … موزه مزه سیب زمینی خام میداد  (i)  … فقط قیافه بود … تازه گرونتر از همه جا هم گرفته بودم … تا رسیدم خونه تندی گذاشتم توی آشپزخونه زدم به چاک … انگاری همه هم خورده بودن و طبق مثال مفت باشه کوفت باشه همه هم خوششون اومده بود

… پارسال هم یه سری موز اومده بود که بو و مزه ی گلابی میداد ، با این تفاوت که نرم تر بود …

حالا به این حرف رسیدم که :…. موز هم موزای قدیم …….. رفیق هم رفیقای قدیم …

یک متن غیر اعتراضی….. غیر جناحی … غیر جنائی … آس معرفت بازی … (کلا من بچه خوبی ام)
بعضی جمله ها در زبان تقریبا فارسی حال حاضر معانی دیگه ای دارن … چیزی شبیه همه چیز الا اون چیزی که گفته میشه … مثلا روی دستشویی های ادارات و موسسات همه به اتفاق با ماژیک به صورت دو خط نوشته خراب است … این متفق القول بودن هم جزء عجایب واقعا جالب بشر کارمندی کشورمونه … یا اینکه هر روز تلوزیون داد میزنه تورم داره میاد پائین ، پائین تر … پائین تر تر … اینجوری که اینا میگن بنظرم همین زودیا میزنه زیر صفر … اونموقع چیکار کنیم از سرما … و این در حالیه که قیمت گوشت مرغ ۲۵ درصد گرون میشه و ربع گوجه فرنگی قوطی خون بابا … نون که توی شهر ما هنوز همون ۲۰ تومنه … باور کنین من هنوز نفهمیدم این تورم توی کجا پائین میاد .. بالا رفتنش که معلومه ولی پائینش .. چه عرض کنم
چند روز پیش به این فکر میکردم که اگه یه آمار سرانگشتی از رفتارهای خودمون و اطرافیانمون بگیریم تعداد دروغ هایی که میگیم بیشتر از راستهاییه که میگیم و یا نمیگیم! …. دروغ یه جور فرهنگ شده … رفته توی خونمون … رفته توی وجودمون … تو رو خدا فقط برای یک بار به خودت دورغ نگو … یه ذره فکر کن ببین این حرف منو قبول نداری … خدا وکیلی خود شما که این متن رو میخونی چقدر دروغ میگی ؟؟؟؟ … نگو که نمیگم که اونم خودش یه دروغه و از همه بدتر اینه که یه آدم به خودش دروغ بگه ….
البته به خودمون دروغ گفتن دیگه داره رسم میشه … مثلا بوی گند رودخونه وسط شهر ما از گرما بلند شده … کسی هم نیس بیاد لایروبی کنه … همه به هم دروغ میگیم که مشکلی نیست و همه چیز بر وقف مراده … پیکان و پراید و هواپیمای فوکر و توپولوف سوار میشم .. میگیم که به به عجب وسیله نقلیه ایمنی …
گند آنفولانزا بالا اومده توی دنیا … آدم ها دارن میمیرن …. تلوزیون و بهداشت و مردم میگن که بی خطره … کشنده نیست … آخه یکی نیست بگه مگه حتما باید یک بیماری آدم رو بکشه تا اینکه پیشگیری و درمان درستی روش انجام بدین مگه ضعف شدید و از کار افتادگی برای یک آدم چیز الکیه که ازش اینقدر راحت میگذرید … همین دیروز یکی از بیماران مبتلا به این آنفولانزای جدید از به اصطلاح قرنطینه زده بود بیرون و داشت توی حیاط بیمارستان قدم میزد … اینجا سرایت بیماری رو گذاشتن دلبخواهی … یعنی اگه بیمار شدی میتونی نگی و صدتای دیگه رو هم مبتلا کنی کی به کیه …. یکی از دوستان میگفت قرنطیه با quarantine فرق میکنه … حالا فرقش رو میفهمم … این فقط اسمش قرنطینه س … اون واقعا quarantine
این روزا حرف های ضد و نقیضی شنیده میشه که واقعا نمیتونم توجیهی براش پیدا کنم … به یاد ندارم هیچوقت اینقدر گند یکجا توی مملکت و پشت سر هم بالا بیاد … از جنازه توی مخزن آب شرب پونک گرفته تا سه چهار تا مشکل پرواز و سقوط فقط توی دو ماه ! … دیشب هم که رفته بودم بنزین بزنم این مسئول باجه همیجوری سر خود داشت بنزین آزاد رو لیتری ۶۰۰ میگرفت …
از اینکه این چند روزه نبودم عضر میخوام … چند موضوع پیش اومده بود که میخواستم بنویسم ولی چون هنوز آخرش معلوم نیست گذاشتم برای بعد …
فعلا
مهران

اگر یک اسلحه داشتم

تازگی ها از خیلی چیزهایی که دور و برم اتفاق میافته اوقم میگیره … دلم میخواد چند ساعت مداوم روش بالا بیارم… بعد بذارم برم جایی که هر جایی باشه الا اینجا ….

دل زده شدم از سکوت … سرخرده از حرف زدن … پا پس کشیده از هر رقم عشق ، به نظرم دیگه کسی منو درک نمیکنه … کسی برای من اشک نمیریزه … کسی به یاد من نمیخنده … کسی در فکر من نیست … البته اینها در نظرم اتفاق می افتن … در حد یک آن چشم بهم زدن .. یک آن خیره شدن به نقطه ای نامعلوم از اتاق … بعد سوزشی که نشون میده دقیقه های زیادی رو خیره در پس تنهایی هایی که در برم گرفته اند سپری کردم …

تیک نقطه ام زده بالا …. دلم میخواد هزار تا نقطه بزارم بعد هر جمله کوتاه ……………………………………………… ………………………………….. ……………………… ……………. ………………………… ………………………………. …………………………

اصلا دلم میخواد بزنم به کوه … یا اصلا نزنم به کوه … یک آن دلم میخواد زیر آب یک آبشار سرد سر پا وایسم تا آب خستگی شونه هامو التیام بده …

ملولم … گیج افکار در همی هستم که در طوئمان اشک و نگاه ، پاکی و صداقی که پایمال لگد های اطراف شده رو به ضرب دشنه ای در دم کشته ام … تازگی ها هر وقت حرصم میگیره خودم رو پشت دوربین اسلحه تک تیرانداز حس میکنم که دارم پیشونی دنیا رو هدف میگیرم … کابوس شبهام ، رویای بعد از ظهر داغ تابستونی ، آمال شیرینم و همه و همه که انگار به حکم ابدیت مهر حرام بر پیشانی ام زده باشه …. من مرددم … مرتدم (اشتباه نکنید مرتد) … از همه چیز بریده ام … سالهاست که رد کرده ام هر چه میبایست بر من نوشته میشد … رد کردم و شاید ردم کردند …

کاش یک اسلحه داشتم … یک کلت کمری …و بی شک به تعداد گلوله هاش آدم میکشتم …

دلم میخواست اول از همه خودم را بکشم .. زیر گلو … درست همینجا.. اینجا ….. ماشه را بفشارم و تمام کنم این شالوده ی مزخرف مرگ و زندگی را … سرخی خونی که لای سبزی برگ پنهان است ..

شاید اول خودم را میکشتم …. و شاید بعد از اینکه همه را کشتم خودم را …..

همه را میزدم با تیر … آنهایی که دوستشان داشتم … آنهایی که دوستشان دارم و آنهایی که ازشان بدم می آید …. همه را میکشتم … آنهایی که دوستشان دارم را با گلوله ای سریع در سر … برای اینکه خیلی زود بدون درد از کثافت دنیا رها شوند … و آنهایی که ازشان بدم می آید را با گلوله ای در شکم که بمیرند تا بمیرند . و آنهایی که دوستشان داشتم … شاید آنها را نخواهم کشت … میگذارم تا همیشه این نکبت دنیا را تحمل کنند و ذره ذره بمیرند و بسوزند و بیشتر ببازند …

پنج سال گذشته است از آن روزی که کنتور این نکبت زندگی ام دوباره صفر شد … بازگشتم به دنیا

شاید همین روزها نزدیک باشد برای دوباره رفتن … هر چند من ۵ سال پیش مرده ام ….

اگر یک اسلحه داشتم …

بس نیست دیگر … هنوز آن روز گرفته ی ابری نرفته است از یادم … باد میزد به پهنه ی کوه … آدمهایی که در میان بارانی که نرم میزد روی گونه هایشان چه آرام می گریستند ……

کوشید خوابهای قشنگی که دیده بود

در خاطرش دوباره مجسم شود نشد

باران گرفته بود به سرعت دوید تا

چیزی برای گریه فراهم شود نشد

بارید تا شکستن این بغض های شور

بر زخم شانه های تو مرحم شود نشد

۲۳ بهمن سال ۸۰ بود … ۱۱۹ نفر سوخته و کشته از کوه پائین آورده شدند

باز هم توپولوف …. باز هم همان داستان همیشگی … یادم می آید گفتند دیگر بعلت فرسودگی از توپولوف استفاده نخواهد شد … و شد …

باز هم بگویید تحریم های جهانی کوچک ترین تاثیری بر مردم ایران نگذاشته است . وقتی تمام دنیا هواپیماهای نو و مدرن سوار می شوند و ما مجبوریم به خاطر تحریم ها ، هواپیمای دست دوم و مستعمل روسی بخریم همین می شود .

سازنده ی هواپیمای توپولوف خودش در حالی که ۸۴ سال عمر داشت در ۳۷ سال پیش درگذشت … فرض کنیم اگر اون در ۴۰ سالگی هم اونو ساخته باشه و به گفته کارشناسی با پایان عمر او عمر توپولوف هم تمام شد الان ما هواپیماهایی با بیش ۳۰ سال سوار میشویم که وحشتناک است … من خودم تجربه یک فرود نا موفق و ترسناک رو با اینجور هواپیماها داشتم … میدونم چه حالتیه

در ادامه آمار سوانح هواپیماهای ایران رو میبینید

ضمنا میتونید آمار کشته شدگان رو هم اینجا ببینید

شنیدم که تیم ملی جودوی نوجوانان هم توی این پرواز بوده … امیدوارم راست نباشه که تحملش سخته ..

وقتی شنیدم که ۱۶۸ نفر کشته شدم ناخواسته زدم زیر گریه … تحمل کشته شدن آدمها خیلی سخته به خدا …. سخته

آمار سوانح هوایی ایران بعد از انقلاب

سال ۱۳۸۷
• ۳ شهریور ۱۳۸۷: سقوط هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ ایرانی در اجاره شرکت هواپیمایی آیتک ایر قرقیزستان با ۹۰ مسافر که ۷۰ نفر از آنان جان باختند
• ۲۷ بهمن ۱۳۸۷: هواپیمای مسافربری ایران ۱۴۰ در حوالی فرودگاه شاهین شهر اصفهان سقوط کرد و تمامی پنج سرنشین هواپیما جان باختند.
• ۱۶ تیر ۱۳۸۷: یک فروند هواپیمای شکاری اف-پنج ارتش ایران در حین انجام مأموریت در پایگاه هوایی امیدیه خوزستان سقوط کرد و خلبان و کمک‌خلبان آن کشته شدند.
• ۲۳ خرداد ۱۳۸۷: یک فروند کایت موتوردار نظامی حین بارریزی با چتر سقوط کرد و ۲ سرنشین آن در دم جان باختند.
• ۲۶ فروردین ۱۳۸۷: یک فروند هواپیمای سوخو ۲۴ متعلق به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران حوالی ساعت ۱۹ هنگام فرود دچار نقص فنی شد و سقوط کرد. خلبان و کمک خلبان اجکت کردند و سالم ماندند.

سال ۱۳۸۶
• ۱۲ دی ۱۳۸۶ ۲ ژانویه ۲۰۰۸ : یک فروند هواپیمای فوکر ۱۰۰ شرکت ایران ایر ساعت هنگام برخاستن از باند فرودگاه مهرآباد دچار حادثه شد. این هواپیما که حدود صد مسافر داشت، قرار بود از تهران به مقصد شیراز پرواز کند، اما چرخ‌های هواپیما هنگام برخاستن به علت انحراف از باند فرودگاه کنده شد و بال هواپیما آتش گرفت
• ۵ آذر ۱۳۸۶ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۷ : یک فروند هواپیمای نظامی اف-۴ فانتوم ارتش ایران به علت نقص فنی در منطقه کنارک چابهار سقوط کرد و دو سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۸۵
• ۶ آذر ۱۳۸۵ ۲۷ نوامبر ۲۰۰۶ : یک فروند هواپیمای آنتونوف ۷۴ متعلق به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فرودگاه مهرآباد سقوط کرد. در این حادثه ۳۶ نفر کشته و ۲ نفر زخمی شدند.
• ۱۰ شهریور ۱۳۸۵ ۱ سپتامبر ۲۰۰۶ : سقوط هواپیمای توپولوف-۱۵۴ شرکت ایران ایرتور‌ در فرودگاه مشهد. این هواپیما در مسیر بندر عباس-مشهد در حال حرکت بود. این هواپیما حامل ۱۴۸ مسافر بود. در این حادثه ۲۸ نفر کشته و ۵۰ نفر زخمی شدند.

سال ۱۳۸۴
• ۱۹ دی ۱۳۸۴ ۹ ژانویه ۲۰۰۶ : یک هواپیمای فالکن-۲۰ متعلق به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در شمال غرب ایران سقوط کرد و تعدادی از مقامات ارشد سپاه، از جمله احمد کاظمی، فرمانده نیروی زمینی سپاه، کشته شدند
• ۱۵ آذر ۱۳۸۵ ۶ دسامبر ۲۰۰۵ : یک فروند هواپیمای سی-۱۳۰ ارتش ایران که حاوی خبرنگاران و پرسنل ارتش بود، بر روی منطقه‌ای مسکونی در تهران سقوط کرد که بیش از ۱۱۰ کشته برجای گذاشت.
• ۱ اردیبهشت ۱۳۸۴: یک فروند بوئینگ ۷۰۷ هواپیمایی ساها که در مسیر کیش- تهران در حرکت بود در فرودگاه مهرآباد از مسیر منحرف شد و وارد رودخانه کن شد. در این حادثه یک نفر کشته شد.

سال ۱۳۸۲
• ۲۱ بهمن ۱۳۸۲ ۱۰ فوریه ۲۰۰۴ : یک فوکر-۵۰ در هنگام فرود آمدن در فرودگاه شارجه به زمین برخورد کرد و ۴۳ نفر از ۴۵ مسافر آن کشته شدند.

سال ۱۳۸۱
• ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۲ ۱۷ مه ۲۰۰۳ : هواپیمای یاک-۴۰‌ از شرکت فراز قشم در نزدیکی ساری سقوط کرد و طی آن ۳۰ نفر از جمله رحمان دادمان وزیر راه، کشته شدند.
• ۳۰ بهمن ۱۳۸۱ ۱۹ فوریه ۲۰۰۳ : یک ایلیوشین-۷۶ متعلق به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جنوب شرق ایران سقوط کرد و تمام ۲۷۶ سرنشین آن جان باختند.

سال ۱۳۸۰
• ۲۳ بهمن ۱۳۸۰ ۱۲ فوریه ۲۰۰۲ : هواپیمای توپولوف-۱۵۴ شرکت ایران ایرتور‌ در نزدیکی خرم‌آباد با کوه برخورد کرد و ۱۱۹ نفر کشته شدند.

سال ۱۳۷۸
• ۱۳ بهمن ۱۳۷۸ ۲ فوریه ۲۰۰۰ : یک فروند هواپیمای سی-۱۳۰ متعلق به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در فرودگاه مهرآباد با یک ایرباس آ-۳۰۰ در حال توقف، تصادف کرد و همه ۸ سرنشین هواپیمای سی-۱۳۰ کشته شدند.

سال ۱۳۷۵
• ۲۰ خرداد ۱۳۷۵ ۹ ژوئن ۱۹۹۶ : بوئینگ ۷۲۷ ایران ایر در فرودگاه رشت دچار سانحه شد و در اثر آن ۴ نفر کشته شدند.
• ۲۳ اسفند ۱۳۷۵ ۱۳ مارس ۱۹۹۷ : یک فروند هواپیمای سی-۱۳۰ متعلق به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در دزفول سقوط کرد و ۸۶ سرنشین آن کشته شدند.
• ۱۳ اسفند ۱۳۷۵ ۳ مارس ۱۹۹۷ : یک فروند هواپیمای فالکن-۲۰ ارتش ایران در اردبیل سقوط کرد و همه ۴ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۷۳
• ۱۵ دی ۱۳۷۳ ۵ ژانویه ۱۹۹۵ : هواپیمای جت لاکهید ارتش ایران در نزدیکی اصفهان چند دقیقه پس از برخاستن از پایگاه شهید بابایی، سقوط کرد و همه ۱۲ سرنشین آن از جمله سرلشکر منصور ستاری، فرمانده نیروی هوایی ارتش، کشته شدند.
• ۱۸ مهر ۱۳۷۳ ۱۰ اکتبر ۱۹۹۴ : هواپیمای فوکر-۲۸ شرکت هواپیمایی آسمان که در مسیر اصفهان به تهران در حرکت بود در کوه‌های کرکس در نزدیکی نطنز سقوط کرد و همه ۶۶ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۷۲
• ۲۴ آبان ۱۳۷۲ ۱۵ نوامبر ۱۹۹۳ : هواپیمای آنتونوف-۱۲۴ در نزدیکی کرمان سقوط کرد و همه ۱۷ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۷۱
• ۱۹ بهمن ۱۳۷۱ ۸ فوریه ۱۹۹۳ : هواپیمای توپولوف-۱۵۴ شرکت ایران ایرتور‌ با یک هواپیمای سوخو-۲۴ متعلق به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در نزدیکی تهران تصادف کرد. در این حادثه ۱۳۴ نفر کشته شدند.
• ۶ اردیبهشت ۱۳۷۱ ۲۶ آوریل ۱۹۹۲ : هواپیمای فوکر-۲۷ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در نزدیکی ساوه سقوط کرد و ۳۹ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۷۰
• ۳ خرداد ۱۳۷۰ ۲۴ مه ۱۹۹۱: هواپیمای ایلوشین-۷۶ در نزدیکی کرمانشاه سقوط کرد و ۴ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۶۷
• ۱۲ تیر ۱۳۶۷ ۳ ژوئیه ۱۹۸۸ : هواپیمای ایرباس آ-۳۰۰ در پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر، به‌وسیله ناو جنگی وینسنت آمریکا در خلیج فارس هدف قرار گرفت و تمام ۲۹۰ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۶۵
• ۱۱ آبان ۱۳۶۵ ۲ نوامبر ۱۹۸۶ : یک فروند هواپیمای سی-۱۳۰ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در زاهدان سقوط کرد و ۹۸ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۶۰
• ۷ مهر ۱۳۶۰ ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۱ : یک فروند هواپیمای سی-۱۳۰ ارتش ایران در کهریزک سقوط کرد و ۸۰ سرنشین آن کشته شدند.

سال ۱۳۵۹
• ۳۱ خرداد ۱۳۵۹ ۲۱ ژوئن ۱۹۸۰ : هواپیمای بوئینگ ۷۲۷ ایران ایر که در مسیر مشهد-تهران پرواز می‌کرد سقوط کرد و ۱۲۸ نفر از سرنشینان آن کشته شدند

به هر حال

مهران.

با سلام ….

بهتر دیدم قبل از نوشتن چیزی یک خبر رو بیان کنم

قسمت دانلود سایت راه اندازی شد … که البته طبق معیارهای پلاگین و یا برنامه ی خاصی نیست … تنها صفحه ای مجزا از برگه ی نخسته که میتونید با مراجعه به اون مطالب مورد نظر رو دانلود کنید ….. البته در حال حاضر بدلیل تصمیمی که مدتهاست گرفتم این قسمت فقط مربوط به دانلود داستانهای خودمه که صورت کتاب الکترونیکی یا همون PDF خودمون قابل دریافت خواهد بود … این آثار مربوط به مجموعه های مختلف ادبی هستن که در حال حاضر تنها به ارائه آثار خودم در این قسمت بسنده خواهم کرد .. این کارها در قالب داستان کوتاه بوده و مربوط به نگاشته هایی هستند که در جشنواره های متفاوت کشوری حائز مقام شده و یا در مجموعه ای معتبر به چاپ رسیده باشند … امیدوارم شما هم یکی از مخاطبین این آثار باشید …

شما می تونید با مراجعه به لینک داستانهای من در منوی بالای صفحه اخبار سایت به این صفحه مراجعه کنید … در صورت تمایل می تونید نظرات خودتون را بوسیله پست الکترونیکی (همون ایمیل خودمون) با من در میون بذارید ….

Email : mehran.manouchehri@gmail.com

در حال حاضر چون این صفحه به صورت کاملی عرضه نمیشه با یک اثر تا این لحظه شروع کردم که به امید یزدان در آینده سایر موارد رو اضافه خواهم کرد .

با تشکر : مهران منوچهرآبادی (مدیر سایت)

ماجرای بیمارستان ۲

بهتر دیدم بازم سلام کنم ….پس

سلام

امیدوارم که حال همتون خوش باشه … هر چقدر توی افزونه های(پلاگین) وردپرس (سیستم مدیریت محتوایی که روی این سایته ) گشتم به نظرم سیستم کامل و خوب که در عین حال کم دردسر باشه برای شمارنده و یا همون کنتور خودمون پیدا نکردم … پس مجبور شدم که دست به دامن همون سیستم وبگذر بشم که چند وقت پیش روی وبلاگ سابقم بود … البته قبل از اون یک اسکریپت ASP داشتم که روی سایت ۱asp آپلود شده بود که بعد از مدتی از دست دادمش … کنتور سابق اونجا از مرز ۱۲۵ هزار گذشته بود ولی خب به دلایلی از دست دادمش و در اواخر وبلاگ نویسی در پرشین بلاگ دست به دامن وبگذر شدم که الان هم دارم از اون توی سایت استفاده میکنم … نکته ی اصلی که میخواستم به اون اشاره کنم این بود که توی آمار دفعات حضور دوستان عدد مراجعه اصلا تناسبی با تعداد کامنت ها نداره … تعداد بازدید ها زیاده مدت باز نگه داشتن صفحه هم جالب و طولانیه ولی دوستان زحمت یک کامنت رو به خودشون نمیدن … شاید مشکل از من باشه که البته امیدوارم همین باشه … از دوستی پرسیدم که چرا کامنت نذاشتی برای فلان پست گفت که حرفت رو فهمیدم ولی چیزی به نظرم نرسید و یا اینکه نخواستم چیزی بنوسیم که ربطی به موضوع نداره و یا دردسر ساز بشه … در جواب باید بگم که ممنون میشم که حرفهای شما رو بخونم … هر چند درباره موضوع آپدیت شده هم نباشه … دوستان خواهشا کامنت ها و نظرات مربوط پست ها رو همین توی سایت جواب بدن و از زدن ایمیل در این موارد خود داری کنید … البته شرمنده که اینو میگم ولی به نظرم وقتی چیزی رو توی صفحه اول سایت مینویسم برای اینه که ابائی از گفتنش ندارم و برام مهم نیست که آقایان درباره من چی فکر میکنن پس کامنت مخفی هم ندارم … باز هم از اون دوستانی که روزی دو سه تا ایمیل به من میزنن عضر میخوام …..

فاش میگویم و از گفته خود دلشادم … بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

هر حرفی که گفته میشه جز حقیقت نیست و خواستن حقیقت جرأت می خواد نه محافظه کاری

به قول زرتشت : همه می خواهند به بهشت بروند … اما نمی خواهند بمیرند…بهشت رفتن جرات مردن می خواهد…

بگذریم

اگه مطالب رو دنبال کرده باشید چند وقت پیش یک مطلبی نوشتم به عنوان راهروی بیمارستان که در اواخر اون شاره کردم به قسمت تقریبا طنز ماجرا … چون توی اون پست نمیشد نوشت پس اینجا ادامه اونو می نویسم …

خسته بودم … حوصله سر و صدای زیادی که توی راهروی اورژانس پیچیده بود رو نداشتم … به خاطر بارونی که زده بود هوا کمی سرد شده بود و باد نسبتا سردی از درد پنجره می اومد تو … بی حوصلگی کلافه م کرده بود … در حالی که با تکون دادن سر وانمود میکردم که دارم حرفهای پیرزن رو گوش میکنم آروم به بهونه کمک کردن به جوونی که سرش شکسته بود و از در راهرو داخل می اومد کمی دور شدم … از توی راهرو که اومدم بیرون و پا به حیاط گذاشتم انگار از یه جای خیلی گرم بپری توی استخر آب سرد تموم بدم لرزید … بیرون باد نمدار خیلی سردی می اومد … ساعت از نیمه شب هم گذشته بود … مادر احمد مرحوم که تازه از شهرستان رسیده بود و جنازه احمد رو دیده بود با صدای بلند توی حیاط گریه و زاری میکرد و به عربی با خودش حرف میزد … فقط یوما یوما رو میفهمیدم که به معنی مادر مادر بود … خیلی بی تاب بود … منم که تازه از بالای سر احمد اومده بودم تقریبا سرد شده بودم و حس خاصی نداشتم … درست عین لحظه ای که جنازه رو توی قبر میذارن و دعاش رو میخونن یه سکوت مرگباری همه فضا رو میگیره ..

باد سردی وزید و روی گونه م رو سوزوند … جوونی که چند دقیقه ای بود دوشادوش من وایساده بود و من رو نگاه میکرد آخرین پکش رو به سیگاری که تقریبا به فیلتر رسیده بود زد و پرتش کرد جلوی پاهام درست وسط افکار پیچیده م که داشت توی لحظه ها منگ در حال سپری شدنم لول می خورد …

به خودم اومدم … مثل همیشه توی این موارد سریع رفت سر اصل مطلب که آره آقام دو ماهه که همینجا مرده و هر شب به یادش میام اینجا … به نظرم دنبال گوش بیکار میگشت … من سپردم بهش تا هر چی میخواد بگه … چند لحظه ای بیشتر نگذشته بود که زنی با هیکلی ریز و که البته اگه صورتش رو فاکتور می گرفتی شبیه دختر ۱۷ تا ۲۰ سال میشد … اومد جلو ایستاد روبروم .. آروم پرسید اینجا بیمارستانه …  گفتم آره … بعد پر چادرش رو با دقتی خاص جمع کرد و غش کرد و ولو شد کف زمین … بعد در حالی که روی زمین بود چادرش رو کشوند روی پاهاش … توی اون حالت ناراحتی چیزی نمونده بود من و اون پسر با صدای بلند بزنیم زیر خنده … جرات نکردم بهش دست بزنم … گفتم شاید یه ایرادی داره کارش ما هم که شانس نداریم … مرد میان سالی که قسمتی از  موهاش جو گندمی بود دوید به طرفم و گفت که یه خانوم رو ندیدین اینوری بیاد … پسر جوون با حالتی که عین بمب خنده آماده ترکیدن بود با انگشت اشاره کرد به زن که ولو شده بود جلومون … مرد زد زیر بغلش و بلندش کرد … زن انگار نه انگار که مثلا همین چند دقیقه پیش غش کرده بود سریع بلند شد و با عشوه ای خاص گفت اییی  دست نزن …

اصولا روحیه جالبی داشت وقتی حرف میزد خوش خندش میگرفت … اول هم حدس زدم خل میزنه ولی خب اگه اینجوری باشه که نیمی از خانومایی که به صورت کاملا DEMO ;)  از حال میرن شیرین میزنن … مرد گفت که به دلتون نگیرین دختر عمومه دیوونس از خونه فرار کرده … شک کردم …. چرا پسر عمو و چرا اینکه همین پسر عمو وقتی حرف میزد لبخندی شیطانی روی لباش بود و بعد هم فهمیدم وقتی پلیس اورژانس اومد پسر عمو غیب شد … زن رو خابوندن روی تخت … دو تا دختر جوون که بد رغم شیطون میزدن بالای سرش اومدن و مخش رو گرفتن به کار … رفتم نزدیک تر .. میگفت شوهرم میخواد منو بکشه .. میخواسته رگ دستم رو بزنم  … ((وااای  اگ بدونی ازش چی دیدم . ….)) بعد میگفت که اومده با برادرهام هم دستش توی یک کاسه س … ولی از برادرام یکیشون خوبه که مرده بعد یک عکس کوچیک سه در چهار در آورد که انگار توی ماشین لباس شویی بوده و نیم ساعت شسته شده باشه … بعد خودش میخندید … سر پرستار بخش از پسر عموش خواست که برای بستری کردنش پول وسیقه بذاره ولی ون میگفت که فعلا نداره و البته کارت شناساییش رو هم گرو نذاشت … وقتی مامور توی بخش اومد با سرعتی که انگار دزدی کرده باشه از در اورژانس فرار کرد …

دخترا نمیدونم چی توی مخش کرده بودن دائم به میگفت داداش تو بمون پیشم هیکل داری قدت بلنده اگه شوهرم بیاد منو بکشه تو بزنش … نمیدونستم باید به حالش میخندیدم یا گریه می کردم

بهش آرام بخش زدند … از پرستارش که دوستم بود خواهش کردم که بذاره تا صبح بمونه بعد تحویلش بدن … خوابید )OC( … دم دمای صبح چند تا مامور اومدن و بردنش و برای من معما موند که اون کی بود و جریان چی شد …

مهران

ما شکست می خوریم و بر به هیچ کجای این جهان نمی خورد

دلم نمیخواهد شکستی را قبول …

لایق شکست آنانند که شکستند هر آنچه باید پاس میشد از ازل

معرفت ها خرج شد

مهر بد نامی بر پیشانی تان درج شد

جمله ها نا تمام مــــــــاند

رنگ ها در پس بی رنگی ریا کاری شان چه رنگ می بازد هنوز

من امروز

بر بام دنیا سوار ……. از جایگاه خداوندگار با شما حرف میزنم ….

من ……..

اگر صاحب العصر با شما شام می خورد …. من از فردا ادعای اورمزدی میکنم

من

من از نقطه ای شاید شبیه یک بغض بزرگ

من از تداعی خون بر سیاه آمالم حرف میزنم ….

مرا عقده ای بس کاری با خود برده است …..

ساعتی از نیمه شب هم گذشته بود

خیابان خلوت …. کلاغها در خواب … سنگفرش پیاده رو دور از مردم دلسرد بی خیال

و تنها من بودم که سکوت خیابان را می زدم بر هم … همین دیشب بود … همین دیشب ….آن جوان شاید از من جوان تر کیسه ی زباله را با چنگ پاره پاره می کرد برای تکه ای نان … با سرعت گذشتم … او انگار که من را ندیده باشد تا سینه رفته بود توی سطل زباله ی تیره و نایلون پر از برنج مانده از جشن دیشب را با ولع چنگ میزد … دور شدم … نزدیکای میدان امام خمینی … بود ..((حتما ))…

ناخواسته میدان را دور زدم و برگشتم … آن طرف خیابان نگه داشتم …. کیسه ی زباله پر از برنج مانده را با چنان ولعی چنگ می زد که گویا چند روز گشنه مانده بود … با خودم عهد کردم دستم را توی جیبم کنم و هرچه آمد دستم بدهم به او … خدا را شکر …قسمتش خوب بود پول قسط وام آمد توی دست … خندید … ولی میشد به وضوح دید که خنده اش چه مصنوعی ست … خوب که توی صورتش زل زدم شناختمش … شاید همین چند سال پیش بود … توی یک دبیرستان با هم … بوی بدی میداد … مطمئنا مرا نشناخته بود …

گفتم برو چیزی بخور …

با حالتی آرام که از ضعف مملو بود گفت : چشم آقا …

روشن کردم … شاید فکر من در آن لحظه این بود که فردا دیگر کدام یک از مردم را اینگونه خواهم دید …

هیهات …

هیهات

حرکت کردم و راهم را گرفتم و رفتم که از طرف میدان امام خمینی به خانه برسم

]]> http://www.mehransw.ir/1388/04/end-night/feed/ http://www.mehransw.ir/1388/03/ghame-doost/ http://www.mehransw.ir/1388/03/ghame-doost/#comments Sat, 13 Jun 2009 05:31:01 +0000 مهران http://www.mehransw.ir/?p=293

از غم دوست در این میکده فریاد کشم

دادرس نیست که در هجر رخش داد کشم

داد و بیداد که در محفل ما رندی نیست

که برم شکوه برم داد ز بی داد کشم

عاشم عاشق روی تو نه چیز دگری

بار هجران و اسارت به دل شاد کشم

در غمت ای گل شاداب من ای خسرو من

جور مجنون ببرم تیشه فرهاد کشم

سالها می گذرند حادثه ها می آیند

انتظار فرج از نیمه خرداد کشم

و سکوتی سخت

دم دمای صبح کم کم خیابون ها خلوت شده بود

تقریبا چیز زیادی باقی نمونده بود از اون همه صدا و شور

تنها بنر های تیکه پاره و پوستر های چروک شده کف خیابون جا خوش کرده بودن

و فقط تنها فکری که توی ذهن می پیچید این بود که فردا چه خواهد شد

به امید فردای خوب و فرداهای بهتر

مهران

تو ذره ذره در لجن روزمرگی … تو برگ برگ زرد تر از روزهای قبل … در دست بادهای شناور …سکانس بعد

چیزی به نام لنج روزمرگی … یا شاید چیزی که اصلا این نیست و از همه چیز جدا

چند خط بود  که نوشتم …. ولی گویا باید پاک میشد …… شاید

این چند خط بنا به دلایلی پاک شدند … همین

توی راهروی بیمارستان

داشتم قدم می زدم تا کمی خواب از سرم بپره …. بد جوری خسته بودم
باور کنین حتی به خاطرم هم نمیرسید که بعد از یک روز بسیار خسته کننده به جای استراحت کردن باید طول این راهروی سرد و سفید رو قدم میزدم
صبحش بعد از کار دعوت بودیم خونه پدر خانومم و عصر هم بنا به اصرار دایی خانومم رفتیم خونه اونا و تا آخرای شب اونجا بودیم … تقریبا ساعت یازده بود که زن امین داداش کوچیکم زنگ زد و با حالتی بد گفت که امین توی خیابون حالش بهم خورده و آوردیم اورژانس …
هول شده بودم … نمی دونستم چیکار کنم … جوری که دایی نفهمه به خانومی علامت دادم که سریع آماده بشن تا بریم … خانومی و خواهرش که همراهمون بود رو رسوندم خونه پدرش که تقریبا نزدیک خونه حامد ایناست(حامد آسمان نقره ای) و حرکت کردم …میشه گفت از خونه اونا که میشه شمال شهر تا بیمارستان توی تقریبا مرکز شهر رو با سرعتی اومدم که میشه گفت جلوی خودم رو نمیتونستم خوب بینم …
امین مسموم شده بود و حالش توی خیابون بهم خورده بود … زیاد کشش ندم … معده شو شستشو دادن و مجبور شد که یک شب بیمارستان بمونه … همه تا ساعت یک بعد از نیمه شب بودن ولی انگار نخوان همه یکی یکی رفتن و من تنها موندم … امین هم با آمپولایی که بهش زده بودن برای خودش گرفت خوابید …
من مونده بودم و کلی خستگی ، کلی سرو صدا توی بیمارستانی که عکس دختر خانوم کوچولو دائم داشت روی دیوار به مردم دلسرد بیخیال میگفت هیسسسس
رفتم توی اتاق و نشتم پائین تخت امین …
چند دقیقه ای به دستگاه پوز که دائم جیک جیک میکرد و ضربان قلب یا به قولی نبض امین رو نشون میداد زل زدم …
صدایی از توی راهرو بلند شد …
دو نفر با که به نظر راننده آمبولانس بودن گوشه یک برانکارد چرخدار رو گرفته بودند و سریع دویدن توی راهرو …
یکشون رفت جلوی میز پرستاری میز اورژانس و شروع کرد به امضا کردن چند تا فرم … حدودا پنج دقیقه ای طول کشید …بعد هم راهشون رو پیش کشیدن و رفتن …
جوون بلند قدی بود شاید در حدود ۱۹۰ و شاید هم بیشتر … به قول یه خانوم مسن خیلی هم خوش چهره بود … با حالتی شبیه به بیهوشی آروم و ساکت روی برانکارد دراز کشیده بود .. با یه ملحفه تا روی سینه ش رو پوشونده بودن … به نظر پاهاش شکسته بود چون تیزی آتل از زیر ملحفه زده بود بیرون …من از آغاز این قصه ازت چیزی نفهمیدم
نمیدونم چرا حالا … چرا اینجا … تو رو دیدم
چقدر دیوونگی دارم تمام قلبم آشوبه
تو آرومی … نمیدونی چقدر دیوونگی خوبه
تمام قصه بازی مون تموم شد … هیچ رازی نیست … کسی که روبروشی تو از اینجا مرد بازی نیست
فقط حرفامو باور کن تقاص عشق تو کم نیست ……..به خودم که اومدم شاید ده دقیقه ای میشد که جوون به همون حالت روی برانکارد توی فضای سرد و بی روح راهروی بیمارستان داشت انگار نفسهای آخرش رو می کشد …
حتما کسی براش مهم نبود … شاید مرگ آدمها اینقدر تکراری شده که دیگه برای رفعش حتی حرکتی از روی اجبار هم نمیکنن …پیرزن داد کشید … دختر جوون اون ور داد کشید و من هم نفهمیدم که چرا و کی یقه ی خانوم سوپروایزر رو چسبیدم و کشیدم بالای سر جوون
اتاق CPR … چند تا پزشک … آمپول و بعد هم شوک ………اتاق سی پی آری که درش چاکاچاک باز بود و من …..
شاید برای خودم اشک میریختم … جوون تمام کرد ……………همین
بعدا فهمیدم اسمش احمده درست همسن من … با همسرش که سه ماه قبل ازدواج کردن داشته با یه ماشین پراید داشته از شوش میرفته تهران برای کار که نزدیکای دورود تصادف میکنن و در اثر جراحت بسیار زیاد اعزامش میکنن اینجا ……. ولی امان از نرسیدن ها به به موقع ……
جوون جلوی چشمهای اشک آلود من ، پیرزن و دختر جوان آرام پرید …
نفهمیدم چقدر وقت گذشت ولی تا به خودم اومدم دکتر ها رفته بودن و دوتا خدمه داشتن زیپ کیسه مشکی را میکشیدن بالا …
چون کسی نبود و و دو تا خدمه ضعیف اندام نمی تونستن هیکل درشت احمد رو بذارن روی برانکارد از من کمک خواستن و من هم در حالی که ملول افکار درهم شده بودم رفتم کمک … به خودم که اومدم داشتیم کیسه مشکی رو میگذاشتیم توی سرد خونه …
حالم اصلا خوب نبود … بوی مرگ رو استشمام میکردم … شاید چیزی شبیه به یک اتاق بی اکسیژن سرد ….شاید مثل اینکه بخوای زیر آب یک نفس عمیق بکشی …
هر چقدر سعی میکنم انگار نمیتونم تمام حس واقعی اون لحظه رو بیان کنم ….
این ماجرا یه قسمت دوم همراه با طنز هم داره که توی پست بعدی می نویسم ….
 فعلا  تا بعد

مهران

شاید سلام…. البته نه برای اینکه باید حتما بگم سلام … نه …. فقط برای اینکه کسی فکر نکنه من هنوز با خودم قهرم یا از کسی بیزار …
بالاتر گفتم روزگار مثل لجن می مونه … کسی هست که اینو باور نداشته باشه ؟…اتفاقا لجن بسیار مفیده ! … یه عمویی توی یکی از این شبکه های در پیت تلویزیون وطنی میگفت لجن از لحاظ غذایی پنج برابر بهتره از از علف کاشتن برای گاو ها … لابد خودش امتحان کرده دیگه …. شاید هم دیگه نمیدونن چی بگن از این اراجیف می کنن توی مخ ملت
همه چیز تکراری شده …
از آسمون به جای بارون خاک و گل می باره … یادم نمیاد هیچ سالی اینقدر آسمون گند زده باشه به زمین … شاید اون هم داره جاشو با زمین عوض میکنه … زمین لخت و پتی ….
آسمون

عید اومد و رفت … امسال سر سال تحویل به جای عید و عید دیدنی بالای سنگ قبر خاله نشستم و با اون سال جدید رو نو کردم … شاید این بهتر بود /…. شاید هم نه … ۲۶ فروردین و روز تولدم هم رفت و درست روز چهلم خاله مصادف شد و من برعکس تموم این سالهای وب نویسی چیزی ننوشتم …. راستی اگه کمی متنهای قبلی رو بخونین فکر کنم درباره خاله نوشته بودم … وقتی که برای زیارت رفتش مکه و اون اتفاقی که اونجا براش افتاد … جونش رو روی همین سفر گذاشت …. جای گلایه نیست ..اتفاقیه که افتاده …. فقط برام سخته هضم کنم که اون آدم نماهایی که زیر پا لگدش کردن آیا حجشون قبوله ؟…..

حج…//……… نمیدونم … یک دو بیتی از خیام سالهاست ذهنم رو مشغول کرده …

حامد (آسمان نقره ای) توی پست ۲۷ فروردینش درباره اون روزها و حالاتمون نوشته …. آره … همون جوون مایل به مسیحیت من بودم … ولی شاید دنیا چیز دیگه ای باشه …..
شاید چیزی بین هیچ و هیچ …
شاید
حضرت خیام میگه :
قومی متحیرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
می ترسم از آن که بانگ آید روزی
کای بیخبران راه نه آنست و نه این

من نمی ترسم … شاید روزی من به جای بارون از آسمون ببارم … مطمئنم اون روز ذره ای دریغ نخواهم کرد لطف و صفای ترنم را

فعلا….
مهران

شاید این یک بحت تکراری باشه و اینکه بارها آدمهای زیادی در اینباره صحبت کرده باشن ولی چیزی که مهمه اینه که بعضی چیزها حتی با اینکه بارها در موردشون نقدی گفته میشه هنوز هم وجود دارن و تغییری نمیکنن
چهاردهم فوریه در هر سال مصادفه با کشته شدن ولنتاین که در دین مسیحیت به خاطر احترام به روح ولنتاین اون روز رو برعکس رسم موجود در فرهنگ ما روز عید و شادی و مهر ورزیدن نامیده اند که البته سنت تقریبا پسندیده ای میتونه باشه … ولی این در صورتی میتونه ماهیت داشته باشه که در فرهنگ ما اینچنین چیزی نباشه و یا به خاطر بعضی ملاحضات دور از دسترس قرار نگرفته باشه ..
متاسفانه این روزهای آدمهایی که از سپندارمذ بدونن خیلی کم هستن و این البته صدقه سری دولت اسلامیه که دوست نداره چیزی از دوران قدیم برجا بمونه … باور کنین اگه تو سر زنونی یا مرده کشونی چیزی بود حتما رسما توی تقویم مینوشتن …. نه سپندارمذ و نه عید مهرگان … باور کنین اگه ملاحضات نبود عید نوروز جمشید جم رو هم جمع می کردند ….
در هر صورت عید سپندارمذ رو به همه ایرانی های وطن پرست و مهربونی که دلهاشون رو لایق دوست داشتن میدونن تبریک میگم …
امیدوارم در سایه اورمزد دادار همیشه سر بلند ، نیکو و سپنتا سرشت باشید …. یا به زبون کج خودمون عاشق تر از پیش باشید و به هم عشق بورزید که هیچ چیز حتی در سخت ترین شرایط بیرونی زیباتر از عشق درونی نیست …..
امیدوارم اسپندارمذ (آرمئیتی یا اسپندگان) ، مهرگان  یلدا ، نوروز و حتی ولنتاینتون که همه بهونه ای برای دوست داشتن و تازه شدن هستند مبارک باشه  و هر روز عاشق تر از دیروز باشید و پیروز تر ………

مهران

چند وقتی می شود از پائیز جسته و گریخته ناگزیر رد شده ایم و چه بسا هنوز رد پای خزان شاید به قیمت جان هنوز تداعی می شود در هر غروب در میان
(( خیابان شهید مطهری…!!!! ))
وقتی کلاغها خودشان را راحت میکنند …
آماجی از کلاغها همچون توده ای سیاه با تعدادی به تقریب شاید یک کلاغ برای یک نفر و یک نفر برای یک کلاغ ، هر عصر حیطه ای غریب می گسترانند بر (( خیابان شهید مطهری )) …غبطه می خورم بر جایگاه خداوند که چرا می توانست و نکرد ..شاید ذره ای شعور می بایست که کلاغی بفهمد وقتی خودش را راحت میکند …. شاید بچه ای بستنی در دست یا سوئیت کورن خوران می آید از دور ….شاید آن جوان رعنا که با حجمی از فکر که فردا در پی عشقش چه خواهد کرد … و البته که حتما آن کلاغ شعورش نمی رسد حتما و حتما که دارد رد می شود آن سرهنگ کرار سه قپه بر دوش …

وقتی کلاغها خودشان را راحت می کنند ؛ به حتم که برایشان مهم نیست که من هم در پی خویشم … گرداگرد حلقه ای بی منتها در ذهن و غوطه می خورم در فکر و فقط برای یک لحظه به اجبار کلاغی پی می برم که هنوز هم کسی هست من را در برابر با کسی دیگر بیاندیشد …شاید بهتر می بود از این موضوع لطیفه ای میساختم خواندنی و بهتر دیدم که استعاره ببرم در کار …
شما با سلیقه خودتان برداشت کنید …
مهران ….