آدمها از متن ها برداشت های عجیبی میکنن و البته بیشتر برداشتها بنا بر سلیقه ، طرز تفکر و موقعیت خاص زندگی خودشونه … تا حالا چند بار پیش اومده وقتی یک موسیقی رو گوش میدین گشته باشین سراغ اینکه خواننده قطعه قسمتهایی از شعرش شبیه زندگی شما و یا اطرافیانتون باشه ؟؟؟!! یا چند بار پیش اومده وقتی شعر حافظ رو بعنوان فال میخونین شباهتهایی با زندگی واقعی خودتون توی اون پیدا کنین ؟؟؟؟…. چیزی که واضحه آثاری از جمله دیوان حافظ در مورد مشکلات عمومی مردم هستن و ناخواسته میشه شباهتهای مختصری از اون رو توی زندگی خودتون پیدا کنین و شاعر رو با عنوان لسان الغیب عنوان کنین … ولی واقعیت اون چیزیه که در وجود خود ماست و میلی که ما داریم به پیدا کردن وجه تشابه ها با زندگی شخصیمون … وگر نه اگه حافظ زبان غیب داشت پس حتما باید از زمره معصومین و امامان و انبیا باشه و این درحالیه که اونها این رو رد میکنن …

مثلا در مورد متن قبلی با عنوان دروغ های کوچک وبزرگ … یکی از دوستان بدون اینکه متن رو تا آخر بخونه ، برداشتی از عنوان نوشته کرده و به زندگی دچار مشکل شده کنونیش شباهت داده … و البته این درحالیه که اصلا این متن چیزی درباره اون نداشته و البته من هم لزومی برای این کار نداشتم و ندارم … از اون دوست عزیز به جز یک نام مستعار و یک آی پی چیز دیگه ای نیست که البته احترام ایشون و هر کس دیگه ای برای من واجبه چون احترام گذاشتن به دیگران ، قبل از اینکه احترام به اونها باشه نشانه شخصیت ارزشمند خود آدمه … ضمنا مغذرت میخوام از اینکه بگم این آی پی حتما متعلق به ایشون نبوده و مربوط به بهترین وصمیمی ترین دوست منه که بوی خاک و بلوط با دوستی و همت اون و سایر دوستهای عزیزمه که هنوز پابرجاست ….

بعضی از دوستان هم همون دو خط آخر رو میخونن که به قولی نتیجه کار توشه که البته توی متن قبلی نوشته بودم موضوعاتی هست که هنوز تموم نشده … فکر کنم این دوست عزیز اگه آخر متن رو هم خونده باشه موضوع نا تمام رو موارد مربوط یه خودش میدونه …

یک نکته دیگه که به نظرم اومد اینه که از کم بودن تعداد کامنتم ناراحت نیستم … این روزها نسبت وبگردی های شما رابطه مستقیمی با تعداد کامنت شما داره و البته موندگاری این ماجرا هم لزوما زیاد نیست در حال حاظر چون از سرعت بسیار کمی برای اتصال بهره میبرم توانایی گشت و گذار بیشتر از این رو هم دارم … دوستای عزیزی که با وبلاگ سابق من آشنا بودن که الان بیشتر از شیش سال از شروع به کارش میگذره دیده بودن که من پستهای بالای ۳۰۰ کامنت هم زیاد داشتم که حتی نمیتونستم صفحه مربوط به اونا رو بازکنم … آخه اونموقع پرشین بلاگ توی صفحه کامنت صفحه بندی نداشت و همه یکجا باز میشد … البته پست بالای هزار و دو هزار کامنت هم داشتیم (منو حامد) که یه ماجرای خاص داشت که گفتنی نیست …

پس وقتی که همین چهارتا کامنت که البته برای من ارزش بیشتری از اون صد تا کامنت داره رو توی وبلاگم میبینم خوشحال میشم همش چاق سلامتی و احیانا چیزی شبیه این گلایه های کودکانه دوستانی که براشون سوءتفاهم پیش اومده نباشه … متن رو بخونین … یک خط در میان هم باشه بد نیست … در مورد خود متن نظر بدین … دوست هم داشتین میتونین چاق سلامتی هم بکنین … روزگار سختی برام شده .. در عینی که میون جمع هستم خیلی احساس تنهایی میکنم … یک سالی هست نتونستم داستان آخرم رو تموم کنم … شاید باید یک رویه دیگه رو در پیش بگیرم …..

امروز مهمون داشتیم …خواهرم که دوماه پیش برگشته شهر خودمون با شوهرش دارن میرن کربلا … حالا اینکه چرا اینا رو فقط ماه رمضون میبرن بماند   (*)   … چند کیلو موز گرفتم … بین راه طبق رسم همیشگی یه پاتکی زدم به موزا که ببینیم مشکلی چیزی نداشتی باشه که خودم رو پیشمرگ مهمونا بکنم  (d)  … باور نکردنی بود … موزه مزه سیب زمینی خام میداد  (i)  … فقط قیافه بود … تازه گرونتر از همه جا هم گرفته بودم … تا رسیدم خونه تندی گذاشتم توی آشپزخونه زدم به چاک … انگاری همه هم خورده بودن و طبق مثال مفت باشه کوفت باشه همه هم خوششون اومده بود

… پارسال هم یه سری موز اومده بود که بو و مزه ی گلابی میداد ، با این تفاوت که نرم تر بود …

حالا به این حرف رسیدم که :…. موز هم موزای قدیم …….. رفیق هم رفیقای قدیم …